Dit betreft het ontwerp voor een woonwijk van ca 500 woningen in het licht glooiende landschap rond het voormalige dorp Amby. Het project vormt een experimenteerveld om een alledaags programma te onderzoeken op haar stedenbouwkundige en architectonische implicaties. Subtiele niveauverschillen, bestaande fruitboomgaarden en haagpaden zijn zorgvuldig in het plan opgenomen en tot nieuw leven gewekt. Het werk werd verricht in opdracht van de gemeente Maasticht en een consortium van marktpartijen en omspant de hele trits van stedenbouwkundig ontwerp, het ontwerp van de openbare ruimte en supervisie over de planuitwerking.
Stedenbouwkundig plan voor een restant boerenland ten westen van Groningen.
In het structuurplan "de Stad van Straks"(1993) werd voor deze locatie een compacte woonenclave omringd door ruime groenbuffers voorgesteld. In het ontwerp zijn deze groenbuffers omgezet in privé-tuinen waardoor het woonmilieu aansluit op de wereld van de naastgelegen volkstuincomplexen. In het verlengde hiervan staat in het woningontwerp het raakvlak met de tuin centraal. Voor- en achtertuin zijn gelijkwaardig, men kan in de loop van de dag met zon of schaduw meebewegen. Aan de voorzijde is een veranda of serre voorgeschreven. Het plan wordt gestructureerd door een reeks evenwijdige lanen met grasbermen en rijen essen. De middelste is extra breed en beplant met kastanjes. Alle lanen komen samen uit in een schegvormige green, die als collectieve ruimte de woonbuurt verbindt met het naburige Stadspark. Het plan is gemaakt in opdracht van de gemeente Groningen en omvat 460 woningen en 8,1 ha bedrijfsterrein.
Het Masterplan Buitenplaats Ypenburg uit 1994 betreft een uitbreidingsgebied voor circa 11000 woningen op het terrein van een voormalig militair vliegveld en is gemaakt in opdracht van het Samenwerkingsverband Ypenburg. Het plan bestaat uit twee componenten. Aan de ene kant een raamwerk van openbare ruimten en routes; aan de andere kant de velden, die in de loop van de tijd door een keur aan ontwerpers en ontwikkelaars tot woon- en werkgebieden zijn ontwikkeld. Het raamwerk is door ons bureau tot in detail uitgewerkt. Het is niet op de maat van de aanliggende woonbuurten gesneden maar heeft een eigen schaal en architectonische dimensie gekregen. De grote maten van het raamwerk gaan vergezeld van een eenvoudige, rustige detaillering. Het ontwerp is te begrijpen als een oefening in terughoudendheid.
Sinds het Pampus-plan uit 1965 zijn talloze ontwerpen voor een stadsuitbreiding in het IJmeer gemaakt. De locatie werd omstreeks 1995 opnieuw actueel. In ons ontwerp is gebroken met het voornemen om het IJmeer in te polderen en er een nieuwe stadslob te bouwen. De vingerstad is omgezet in een losjes samengesteld eilandenrijk. De openingen tussen de eilanden garanderen visuele en ecologische transparantie in de archipel. Het verschil tussen de ruwe en luwe watervlakken maakt een differentiatie van oevers mogelijk: bomendijken in het noorden, kades aan de baai, oevertuinen in het zuiden.
Terwijl de compositie van de archipel een zekere grilligheid vertoont, heeft de openbare ruimte op de eilanden een eenvoudige geometrische hoofdstructuur. Binnen deze hoofdstructuur krijgt ieder bouwproject een eigen relatie met de stad en het landschap. Naast de woon- en werkgebieden bieden een jachthaven, een strand, een transferium, en een begraafplaats, diverse nieuwe natuurgebieden.
Stedenbouwkundig ontwerp voor een woonwijk van ca. 600 woningen in de stadsrand van Groningen. De locatie ligt op de uitlopers van de zandrug tussen Groningen en Eelde. Een landschap dat plaats biedt aan een rijke verzameling van losse fragmenten; landgoederen, natuurreservaten, vakantiehuizen, boerenhoeves en conferentieoorden worden door een oude straatweg aaneengeregen. Het plan bouwt hierop voort en is ontworpen als een lappendeken van grotere en kleinere enclaves. Een habitat van wooneilanden gegroepeerd rondom die ene grote enclave, de Piccardthofplas. Door de plas zowel watertechnisch als ruimtelijk verder te isoleren blijft de unieke natuurwaarde van de brakwaterplas gewaarborgd. Resultaat is dat men niet aan maar om de plas woont. De plas is de "genius loci" die het plan als een collectief geheim bezielt. Het plan is ontworpen in opdracht van de gemeenten Groningen en Eelde.
Dit betreft een stedenbouwkundige uitwerking van twee deelgebieden in het Masterplan voor de Vinexstad Leidsche Rijn. Het ontwerp is gemaakt in opdracht van het projectbureau Leidsche Rijn. De deelgebieden liggen centraal in het Utrechtse deel van Leidsche Rijn en omvatten ongeveer 2800 woningen, 9000 m2 voorzieningen en 10.000 m2 kantoren. Het plan bestaat uit zes scherven met een eigenzinnige verkavelingthematiek rondom het centraal gelegen prinses Amaliapark. Een aantal lange lijnen die de locatie doorsnijden verbinden deze met de andere delen van Leidsche Rijn. Parkruimte, waterlopen en wegenstelsel vormen samen het raamwerk van het plan. Er is geen strikte hiërarchie tussen het raamwerk en de scherven. Het raamwerk dooradert de scherven en ontleent zijn karakter aan de wijze waarop de scherven bij elkaar liggen.
Het ontwerp behelst de stedenbouwkundige uitwerking van een deel van de woonwijk Nesselande en is gemaakt in opdracht van de gemeente Rotterdam. Centraal staat de ambitie om een waterrijk en exclusief woonmilieu te realiseren dat gefaseerd kan worden ontwikkeld. De zee van eigen kavels wordt gestructureerd door het stelsel van waterlopen, de woondijkjes, de "mikado's" en door de subtiele menging met projectmatig te ontwikkelen woongebouwen. Deze aan elkaar verwante gebouwen vormen in het "welstandsvrije" woonlandschap een verspreid patroon van markante architectonische ankerpunten. Het ontwerp is gemaakt samen met H+N+S Landschapsarchitecten en bevat 520 woningen.
Zie ook architectuur lokaal.
Achter honderden meters hekwerk liggen aan de rand van Ede grote terreinen verscholen die binnen afzienbare tijd toegankelijk zullen worden.
Het voormalige terrein van de ENKA-kunstzijdefabriek is al in ontwikkeling, en een viertal kazerneterreinen is door Defensie verlaten. Voor Ede biedt dit een unieke kans de ligging aan de Veluwezoom te verzilveren. Het Masterplan hiervoor bestaat uit een raamwerk waarin cultuurhistorische relicten, landschappelijke kwaliteiten én infrastructuur tot een samenhangend geheel zijn gebracht. Binnen dit raamwerk kan een aantal verschillende stedelijke enclaves en een nieuw stationsgebied tot ontwikkeling komen.
Aanwezige hoogteverschillen, cultuurhistorisch interessante bebouwing en een per locatie verschillend programma en architectonische atmosfeer bepalen het ruimtelijk concept van min of meer autonome woon/werkgebieden in een landschappelijk raamwerk.
Zie ook deze website.
Het stedenbouwkundig plan voor Lommerrijk betreft de uitwerking van één van de drie deelgebieden van het Masterplan De Zuidlanden (BGSV, 2003).
Het plan is te karakteriseren als een groen woonlandschap met een menging van losstaande en 2-onder-1-kap woningen in een lage dichtheid. Het ‘lommerrijke’ woonveld wordt gestructureerd door geknikte bomenlanen met brede bermen zonder stoepen, diepe voortuinen en een verkavelingspatroon met afwisselend smalle en brede kavels. Tezamen bepalen deze het landelijke en groene karakter van Lommerrijk.
In contrast hiermee worden in dit woonlandschap een viertal buurtschappen gemaakt, welke gekenmerkt worden door compactere bebouwing in meer blokvormige structuur met een hogere woningdichtheid.
Het plan is gemaakt in opdracht van de gemeente Leeuwarden i.s.m. bureau Franz Ziegler en bureau Noordpeil.
In Lommerrijk zouden zo’n 1500 woningen moeten komen, in elk buurtschap gemiddeld zo’n 350 woningen.
Weinig steden in Nederland zijn zo versmolten met het landschap als Arnhem. De stad ligt ingebed in weids laagland met rivieren en uitgestrekte heuvels van de Veluwe. De kazerne Saksen Weimar nestelt zich net achter de stuwwal in dit grootse landschap en neemt zo een sleutelpositie in tussen Rijndal en Veluwemassief. Door een subtiele plooiing van het landschap ontstaat er een nieuwe vallei die deze kwaliteiten met elkaar verbindt. De inzet van dit plan is dat de landschappelijke rijkdom op alle schaalniveaus voelbaar is; van vensterbank tot vallei. Elk huis heeft een directe relatie met het landschap. Ontwerpregels voor het architectonische idioom zorgen ervoor dat woningen zich op een vanzelfsprekende manier voegen in het landschap. Op het kazerneterrein ligt een ensemble van gebouwen met een collectieve, parkachtige uitstraling. De overige woningen hebben een meer individuele expressie.
Het landschap verstevigd door stadsuitbreiding
Het nieuwe woongebied van Zevenaar Oost voorziet in totaal in 1500 woningen en bestaat uit vier los van elkaar liggende buurtschappen, die volledig opgenomen zijn in de oorspronkelijke structuur van het voorheen landelijke gebied. De buurtschappen zijn aan de zuidzijde gekoppeld aan het slingerende boerderijenlint ‘De Sleeg’, dat met aftakkingen en boerderijenclusters dooradert tot in het centrum van de buurtschappen. Het nieuwe woongebied krijgt zo een aanzien dat is samengesteld uit open velden en oorspronkelijke boerderijen aangevuld met nieuwe vrije kavels en woonbuurtjes, en met de oorspronkelijke beplanting van volwassen bomen en boomgaarden, aangevuld met nieuwe hagen en bomen. De landelijke en informele sfeer die het gebied van zichzelf al had wordt de identiteitsdrager van het nieuwe woongebied, het oorspronkelijke landschap blijft spreken als ondergrond voor de nieuwbouw.
De buurtschappen hebben elk een eigen karakteristiek door hun typologie van openbare ruimte en bebouwing, bijvoorbeeld ‘dorps wonen in De Tol’ of ‘wonen aan geknikte bomenlaantjes in De Holtkamp’. Inmiddels worden de eerste twee buurtschappen, De Tol en De Bem, gerealiseerd door de gemeente Zevenaar.
Het masterplan Zevenaar Oost reikt vanaf de buurtschappen verder naar het noorden toe, waarin de eigen structuur van het landschap verstevigd is met nieuwe groene routes. Centraal in het plan maken ‘De Brink’ en ‘De Landeweer’, in een brede, ingeplante, zone met gemengde functies een natuurlijke onderscheiding naar het bedrijvengebied Zevenpoort. Zevenpoort is eveneens met stevige ruimtelijke elementen verankerd in het landschap: ‘De Vestibule’ als entree vanaf de A12, een nieuwe regionale weg in een viervoudige bomenlaan richting Babberich en uiteindelijk de Wal naar de snelweg als eigentijds landschapsarchitectonisch kunstobject.
In opdracht van Bouwfonds is een nieuwe woonwijk ontworpen op een voormalig universiteitsterrein. De fenomenale ligging met zicht op de Grebbenberg en de waardevolle architectonische erfenis van de universiteitsgebouwen zijn ingezet om een bijzonder woongebied tot stand te brengen.
Wij hebben het plan uitgewerkt tot en met de principedetaillering van de openbare ruimte en voeren architectonische supervisie.
De bouw is inmiddels gestart.
