Het plangebied ligt aan de rand van de oude binnenstad aan weerszijden van een oude insteekhaven en grenst in het oosten aan een weelderig 19de eeuws stadspark. Het plan veranderde het gebied van een vergeten uithoek in een schakel tussen binnenstad en park. Het water verdeelt het plan in twee verschillende sferen: die van de ‘stadsoevers’, waar wordt aangesloten bij de oude structuur van stegen, doorkijkjes, bedrijvigheid en havenactiviteiten; en die van de ‘stadstuinen’, waar het woonmilieu is geënt op de aanwezigheid van het park. Op de plaats waar een nieuwe brug stadsoevers en stadstuinen met elkaar verbindt staat het stadsgebouw, dat onderdak biedt aan een gevarieerd programma van stedelijke functies en bijzondere woonvormen.

Omdat de bebouwing van het gebied stap voor stap gestalte kreeg was een set regels geformuleerd, die de uitwerking van het plan stuurde. Deze zogenaamde ‘printplaat’ regelde als een omgekeerd Pompei de samenhang tussen de gebouwen en het openbare gebied.

Historische analyse en ontwerpstudie voor het Laurenskwartier. In het Laurenskwartier is na de wederopbouw, de verdichting uit de jaren 70 en de sloop van het spoorviaduct een onbevredigende situatie ontstaan. Op een beperkt terrein woekeren verschillende versies van een nimmer gerealiseerde moderne stad. Rotterdam is hier verworden tot een verzameling van losse gebouwen. Het ontwerpvoorstel is een pleidooi voor een stedenbouw die ruimte laat voor contrastwerking en gelaagdheid en een eigentijdse grote schaal. Door de bebouwing te organiseren in grote bouwvelden met een ruime maat grenst de bebouwing over een geringe lengte op een klassieke wijze aan de openbare straat. Daarentegen ontstaat meer ruimte voor stedelijke interieurs zoals hoven, winkelpleinen, collectieve tuinen etc. Het model is niet het strak gesneden blok als architectonisch object maar het hybride bouwblok dat binnen zijn contour ongelijksoortige architectuur en binnenruimte kan herbergen.

Het project strekt zich uit van de noordwestelijke binnenstad tot aan de grens met België. Een grillige reliëflijn, diep ingegraven waterwerken en relicten van oude vestingwerken worden doorsneden door het  Noorderbrugtrace. Dit hybride landschap is de laatste locatie in Maastricht die kan voorzien in de stedelijke behoefte aan nieuwe woon- en werkgebieden. De ontwikkelingstermijn beslaat 20 à 25 jaar.

Het plan beoogt om de ondergrond van landschap en infrastructuur zo te reorganiseren, dat er een stabiel raamwerk voor het langdurige transformatieproces ontstaat. De knoop van verkeersbrug, afritten, water- en vestingwerken wordt ontrafeld, door de aanlanding van de Noorderbrug noordwaarts te verschuiven. Hierdoor kunnen de landschappelijke relicten worden opgenomen in een aaneengesloten parkgebied, het Frontenpark. De verkeersstructuur en de groenstructuur vormen samen een driedimensionaal ontwerp, waarbij dankbaar gebruik is gemaakt van het aanwezige reliëf.

Stedenbouwkundig ontwerp voor het centrum van Hoogvliet gemaakt in samenwerking met H.N.S. Het plan maakt onderdeel uit van de grootschalige herstructurering van de naoorlogse satellietstad Hoogvliet. Het plan geeft vorm aan een vernieuwingsoperatie, die het nooit voltooide commerciële centrum, ruimtelijk en functioneel completeert en van een nieuwe impuls voorziet. Het plan bouwt voort op de karakteristieke ligging van het centrum als een spin in het web van groene lanen. De gebouwen hebben geen direct adres aan de groene lanen en bieden zo ruimte aan het groene imago van de parklanes van Hoogvliet. In het ontwerp is niet het contrast tussen het bestaande en de nieuwe ingreep gezocht. De nieuwe plandelen zijn zorgvuldig ingeweven en verankerd in de verborgen zonering van het gebied. Op deze wijze is door de vernieuwing van het centrumgebied de interne samenhang en de ligging van het stadshart in de stadsplattegrond verstevigd.

Stedenbouwkundig Masterplan voor de Lelylaan en omgeving.

De Lelylaan was in de jaren ’60 een van de eerste opgetilde stads-autowegen van Nederland. De directe aansluiting op de ring rond Amsterdam, het NS- en metrostation en de nabijheid van Schiphol en de Zuid-as maken het gebied rond de Lelylaan aantrekkelijk voor herontwikkeling en intensivering. De Lelylaan wordt in dit Masterplan omgevormd tot een stadsstraat met adressen, die zich tegelijkertijd toont als parklaan tussen de Sloterplas en het Surinameplein. Het Masterplan concentreert zich op de vormgeving van de infrastructuur en de openbare ruimte en definieert de aanhechting van toekomstige bouwmassa's op het maaiveld. Het volume van de bebouwing wordt begrensd door enveloppen die de maximale contour verbeelden en tevens een subtiele samenhang met de bebouwing volgens het oorspronkelijke AUP waarborgen. Binnen dit masterplan zijn door diverse architecten uitwerkingen gemaakt. Het eerste deelgebied dat in aanbouw is is het Andreas Ensemble. Jaap van den Bout treedt hierbij op als supervisor.

Aan de noordzijde van het IJ, direct naast de markante Shell-toren, wordt Overhoeks ontwikkeld. Samen met de dRO Amsterdam is hiervoor het stedenbouwkundig plan gemaakt. Het plan is haaks op het IJ georiënteerd. Daarmee voegt het zich in de landschappelijke structuur van de noordelijke IJ-oevers. De hoge bebouwingsdichtheid en de unieke ligging zijn aangegrepen om een campusachtige opzet te ontwikkelen waarin de nabijheid van het IJ diep doordringt.
Aan weerszijden van een wigvormig park liggen de twee te bebouwen plandelen. Aan de ene zijde een residentieel kwartier, aan de andere zijde een strip van nog hogere dichtheid waarin wonen en werken wordt gecombineerd.
De openbare ruimte wordt gecompleteerd door een nieuw Oeverpark langs het IJ. Dit wordt een plek met een betekenis op stedelijk niveau, met uitzicht op de binnenstad. De stedelijkheid van deze plek wordt bevestigd door de komst van het Filmmuseum op de kop van het Oeverpark. Zie ook www.overhoeks.nl

Het plan voor Stadswerven toont de herontwikkeling van een voormalig wervengebied aan de rand van de Dordtse binnenstad, op een prachtige plek bij de samenkomst van Wantij en Beneden Merwede.
Het Wantij vormt het hart van het plan. Alle gebieden en bijzondere programma´s zijn daar omheen gegroepeerd.
Het Lijnbaangebied ligt in het verlengde van de binnenstad met centraal gelegen het Energiehuis, een oude elektriciteitscentrale die tot een muziekcentrum wordt verbouwd.
De Kop van de Staart is een schiereiland met het nieuwe Stadstheater. Het gebied, met een hoge dichtheid, heeft een eenvoudige structuur van straten, bouwblokken en insteekhavens. Menging van bouwhoogte, gebouwtypologie en korrelgrootte zorgt voor een levendig silhouet aan de rivier.
Het Watertorengebied ligt tussen het Wantij en de oorspronkelijke Vlij die weer wordt open gegraven. Hier komt extensieve bebouwing in een groene setting met collectieve of openbare tuinen.

Een studie naar de herontwikkeling van de Universiteit van Amsterdam op het Roeterseilandcomplex. Het plangebied ligt enigszins achteraf aan het einde van de grachtengordel tegen de Plantage. Historisch gezien is dit gebied altijd de restzone van het centrum geweest. Het complex functioneert als een machine waar gebouwen onderling verbonden zijn met interne gangen en een opgetild maaiveld. De studie moet van het gebied een levendige stedelijke campus maken. De nieuwe Achtergracht wordt de centrale openbare ruimte voor de campus. Bestaande en nieuwe gebouwen krijgen hier hun nieuwe adres en op de begane grond wordt de plint geprogrammeerd met horeca, retail, woningen en andere functies. De gracht wordt een lommerrijke ruimte voor voetgangers en fietsers. De nieuwe gebouwen hebben een eenvoudige structuur van verspringende rooilijnen en hoven die een relatie hebben met de Nieuwe Achtergracht.

Van oudsher waren de Scheldewerf en Vlissingen sterk met elkaar verbonden. Nu de werf is verdwenen blijft er een gapend gat, met enorme scheepshallen, in de binnenstad achter. Het gebied ligt op een unieke plek op loopafstand van de haven, het strand, de boulevard en de Westerschelde. Ons ontwerpvoorstel is geen blauwdruk maar veeleer een strategie, waarin de tijdsfactor een belangrijke rol speelt. Centraal in de strategie staat de driedeling van het gebied. Ieder deel vraagt om een eigen benaderingswijze, een eigen thematiek en een eigen fasering. Het gebied ten zuiden van het Dok (stad & werf) wordt verweven met de binnenstad met een stedelijke programmering en dichtheid. Het noordelijke gebied (kleurrijk & wonen) ontwikkelt zich tot een alledaagse, ontspannen woonbuurt. Het meest centraal gelegen gebied (robuust & experiment) wordt met z´n grote scheepshallen tijdelijk geprogrammeerd om tijd te winnen voor de ontwikkeling van een robuuste stoere stadswijk.

De opgave betreft een ontwerp voor de vernieuwing van het centrum van Krimpen aan den IJssel. In het ontwerp wordt de huidige schaal van Krimpen, als ontspannen woonstad in de periferie van de Rotterdamse agglomeratie, als uitgangspunt wordt genomen. Het centrum heeft nu weinig karakter en het beeld wordt gedomineerd door parkeerterreinen en onbestemde openbare ruimtes.

Een doorbraak in het winkelcentrum, die de huidige winkelpassage transformeert tot een “gewone winkelstraat” vormt de belangrijkste ingreep om een nieuwe centrumplein te verbinden met het oostelijk deel van Krimpen. Het centrum komt door de ontwikkeling van nieuwe verbindingen en routes als een spin in het web van Krimpen te liggen. De routes naar het centrum worden ingericht als lanen die logisch uitkomen in het centrum. De verlegde Albert Schweitzerlaan en de Nachtegaalstraat worden de belangrijkste entrees, waarbij het winkelcentrum in het perspectief van deze “monumentale oprijlanen” zich direct zal tonen.

Eind 2006 verliet Sphinx-Sanitair het oude fabrieksterrein aan de rand van het centrum van Maastricht. Met deze verhuizing verloor een verzameling monumentale industriële gebouwen haar functie. Voor Maastricht biedt dit de kans het ommuurde terrein te herontwikkelen, en aan te laten sluiten op de binnenstad. Voor deze herontwikkeling is een beeldkwaliteitsplan gemaakt op basis waarvan de oude fabrieksgebouwen worden getransformeerd tot retail- en appartementencomplex. Hiermee krijgt het complex een publieke functie, en worden de markante gebouwen die voorheen alleen achter de fabrieksmuur zichtbaar waren deel van het stedelijk leven. In aanvulling op deze monumentale gebouwen wordt binnen de contouren van het fabriekscomplex een compacte appartementenverkaveling ontwikkeld. Inzet bij deze herontwikkeling is dat de locatie als binnenstedelijke enclave herkenbaar blijft. Een met zorg ontworpen openbare ruimte, en een precies bepaalde architectonische samenhang tussen nieuwe en oude bebouwing staat hiervoor garant. De bijzondere industriële geschiedenis van deze plek blijft hiermee ook in de toekomst leesbaar.

Zie ook de Belvédère website.

Voor de herontwikkeling van een voormalig gasfabriekterrein, een gebied met een aantal indrukwekkende negentiende-eeuwse relicten en ommuurde percelen, is een stedenbouwkundig plan gemaakt. De nieuwe wijk is het alter-ego van Zurenborg in Antwerpen en zal in hoofdzaak bestaan uit een weefsel van bouwblokken en grondgebonden woningen. De grote en hoge gebouwen sluiten aan op de iconische instituten en landmarks van de Plantin Moretuslei en de Antwerpse ring.  Het programma is gemengd en is opgenomen in de bouwblokken. Op deze wijze ontstaat een stedelijke menging met een meerduidig woonmilieu.
Binnen dit woonmilieu liggen twee bijzondere openbare ruimtes;
Op de locatie ligt een prachtige romantische tuin met grote monumentale bomen verborgen. Zij vormt de kern van een nieuw stadspark.  Het park toont zich aan de Singel en profiteert van het groen langs de Antwerpse ring. Een voormalig kantoorgebouw en een nieuw gebouw langs de Plantin Moretuslei begrenzen en markeren deze nieuwe openbare ruimte voor de wijk en de stad.
De verborgen relicten van het luchtspoor van de gasfabriek worden omgewerkt naar een overdekte openbare ruimte.

Een gat in de stad

Al jaren lang ligt er op Zuid een groot stuk stad braak in Rotterdam. Een spooremplacement, een waterkering, een tijdelijk ingericht park en zware stedelijke infrastructuur domineren het beeld. Aan weerszijden van deze leegte liggen woonbuurten van de Kop van Zuid en de Afrikaanderwijk. Met het plan Parkstad/Afrikaanderwijk wordt de leegte omgevormd tot een nieuwe stedelijke woonwijk in samenhang met de vernieuwing van de Afrikaanderwijk.

 

 

Passtuk op Zuid

Parkstad/Afrikaanderwijk is een passtuk dat de lappendeken aan stadsfragmenten omvormt tot één coherent divers stadsdeel. Een samenhangend stelsel van routes, voorzieningen en parken vormt de basis van het ontwerp. Binnen dit raamwerk worden stedelijke bouwblokken ontwikkeld waarbinnen verschillende woningtypes worden gemengd. In aanvulling op het woningbouwprogramma wordt voorzien in een stedelijk zwembad, sportfaciliteiten, twee basisscholen en een school voor voortgezet onderwijs. Zie ook www.parkstad010.nl en www.nieuwzuid.nl

Het RDM-terrein in Rotterdam staat op een keerpunt in zijn geschiedenis. Het gebied wordt onder regie van het Havenbedrijf Rotterdam omgevormd tot een gemengd haven-stedelijk gebied. Opnieuw met scheepsbouwactiviteiten, maar ook stukgoedoverslag, onderwijs, cultuur en innovatieve bedrijvigheid maken in een unieke mix gebruik van het gebied.. De eerste stappen zijn al gezet met onder andere de vestiging van de Rotterdamse Academie van Bouwkunst, technische opleidingen op MBO- en HBO-niveau, en de verbouwing van een oude Machinehal tot ruimtes voor  innovatieve bedrijven. In opdracht van het Havenbedrijf Rotterdam hebben we een stedenbouwkundig plan/beeldkwaliteitsplan gemaakt waarmee de gebiedsontwikkeling geregisseerd wordt.

Ongepolijste charme

In de loop der jaren is er een grote verscheidenheid aan gebouwen en terreindelen ontstaan binnen de contouren van het RDM-terrein. Een  zorgvuldige detaillering, en een constant kleur en materiaalgebruik gedurende meerdere decennia heeft een waardevol ensemble opgeleverd met een ongepolijste charme.

Inzet van ons ontwerp is om voluit ruimte te laten aan een mix van nieuwe gebruikers, maar er tegelijkertijd voor te zorgen dat het ensemble als samenhangend geheel ervaarbaar blijft. Een samenhangend ontwerp voor de openbare ruimte vormt hiervoor de basis.

Verweving haven-stad

Een belangrijke karakteristiek van het terrein is de scherpe begrenzing ervan. Aan de ene zijde van de grens ligt de wereld van de kolossale scheepsbouwhallen, terwijl aan de andere zijde het door de werf ontwikkelde kleinschalige tuindorp Heijplaat is gelegen. Om de nieuwe ontwikkelingen op het RDM-terrein ook aan Heijplaat ten goede te laten komen, en om de toegankelijkheid en bereikbaarheid voor de nieuwe gebruikers te verbeteren hebben we twee nieuwe toegangen ontworpen. Deze toegangen moeten de sleetse grensvlakken tussen werf en dorp een impuls geven, met behoud van de scherpe scheidslijn.

zie ook  www.nieuwhembrug.nl

Hart van Zuid, het gebied rond het Winkelcentrum Zuidplein en AHOY heeft alles om uit te groeien tot een volwaardig centrum van Rotterdam-Zuid. Er zijn scholen, winkels,  zorginstellingen, kantoren en een theater. Dankzij de vele openbaar vervoerslijnen die op het Zuidplein samenkomen komen er enorme aantallen passanten en bezoekers. Toch heeft het niet de uitstraling van een centrum. De voorzieningen zijn er wel maar moeten veel meer samenhang gaan vertonen.
Een robuust stratenplan moet gaan zorgen voor de verbinding tussen de verschillende programma’s, de omliggende wijken en het Zuiderpark. Een kwalitatief hoogwaardige openbare ruimte moet zorgen voor een levendig en uitnodigend centrum.
De uitbreiding van het winkelcentrum Zuidplein en de verplaatsing van het busstation wordt ingezet om het winkelcentrum meer gezicht naar buiten te geven.
Ahoy krijgt een congrescentrum, een trekker op nationaal niveau, en wordt stevig verankerd in het Zuiderpark. Op de meest prominente plek van het nieuwe stratenplan komt het nieuwe theater; het kloppend hart van Zuid.